Ποίηση

ΕΝ ΑΡΧΗ...

Δώδεκα χρονών ακούμπαγα κρυφά τους στίχους μου στο χαρτί γιατί εκεί χαράζονταν ο κόσμος πιο όμορφος. Γιατί με έναν τρόπο μαγικό, αυτή η μετάβαση από το μέσα μου στο έξω, ήταν και είναι πάντα μια λυτρωτική διαδικασία ανύψωσης. Καταλήγει στο Φως, ακόμα κι αν αρχίζει από το Σκοτάδι.

Η ποίησή μου έχει ψήγματα ελπίδας ακόμα και στο τέλος. Τη συναντώ στα ταξίδια μου, στα «μέσα» και στα «έξω» σαν επισκέπτη που δεν έρχεται ποτέ με το ζόρι. Μόνο αυθόρμητα και εκεί ακριβώς που χρειάζεται. Φέρνει μήνυμα ψυχής που αποκαλύπτει ακόμα ένα μέρος της αλήθειας μας. Αυτής που είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε. Κάθε φορά για μια νέα συνειδητο-ποίηση! Το ίδιο κάνει και στην 7χορδη Σπείρα... Είναι στις λέξεις που δυναμώνουν, ισορροπούν, και επαναφέρουν τους ανθρώπους στο κέντρο τους.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

Αν ήταν αριθμητική, θα είχε όλες
τις πράξεις. Επειδή αφαιρεί τα περιττά, προσθέτει νόημα στα απλά, πολλαπλασιάζει τη δύναμη του λόγου, και διαιρεί τον εαυτό της σε εκδοχές.
Αν ήταν έδεσμα, θα μας έφτανε μία μόνο μπουκιά. Αν ήταν τόπος, θα ήταν η άβυσσος εκείνη που δεν
κατοικήσαμε. Τριγυρίζει τον κόσμο σαν άρωμα «φτασμένης» Εδέμ, σαν γεύση παράδεισου. Τελικά εκείνη κάνει ό,τι θέλει, όχι εμείς.

 

 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ  ΑΛΛΗ

Είναι η κατάλληλη λέξη, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη ώρα. Μία σύνθεση με γνησιότητα, λιτότητα, και Θεία Χάρη, που συνδέει κόσμους, θυμίζει Θεό, 
και ξεκουράζει τον άνθρωπο.
Σαν να' ναι ο πατέρας και η μάνα μας μαζί!
Από τη μία μαρτυρά ποιοι είμαστε, από την άλλη ανακουφίζει.
Είναι η Ψυχή που μας ζητάει προσοχή.
Γι αυτό γράφω πολύ...

 

"ΑΝΕΚΔΟΤΑ"

Τα πιο πολλά δεν έχουν εκδοθεί ακόμα. Εκτός από αυτά σε ένα βιβλίο μου μαζί με έργα ζωγραφικής, και τίτλο  "Ακούγοντας τη Φωνή… συναντώντας το παράδοξο". Κάποια έστειλα σε διαγωνισμούς και  διακρίθηκαν, όπως "Το τραγούδι της σφίγγας" στους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης. Αρκετά είναι στο blog μου...​Θα έλεγα  ίσως για αστείο, πως μου αρέσουν τα "ανέκδοτα"… γελώ γι αυτό τα κρατώ. Τώρα ετοιμάζω ποιητικό παραμύθι-ιστορία...

ΩΡΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ

Αγαπώ να τα μοιράζομαι άμεσα. Γι αυτό μερικά τα…"πήγα βόλτα" σε ποιητικές βραδιές. Όταν μένουν στα βιβλία, νιώθω κατοικούν στο σκοτάδι.
Μα όταν ανοίγουν στον κόσμο μέσα από τη φωνή, είναι στο φως, σε μια ώρα συντροφική.
Αυτό έγραψα κάποτε: «Ποιητής εγώ δεν ποθώ να γινώ / στιχάκια να γράφω, αυτό και μου φτάνει. / Σε ράφια με δάφνες δε θέλω να μπω, / τραγούδια ας γίνουν, του κόσμου σεργιάνι.»

 

Let’s Get in Touch

 

Breathe

My mindfulness blog

Breathe by Tammy Gallaway

Mail: info@mysite.com

Phone number: 123-456-7890

  • Facebook
  • YouTube