Ένα ποίημα για εκείνον που χαμογελά προς τα έξω ενώ μέσα του πονά· που στρώνει τη μέρα σαν γιορτή και πλέκει φεγγάρια, ακόμη κι όταν επιμένει πως δεν είδε τ' αστέρια.

Ένα ποίημα που γεννήθηκε μέσα από μια βιωματική πρακτική συμφιλίωσης με το σώμα, το συναίσθημα και την εσωτερική φωνή.

Ένα μικρό ποιητικό κείμενο για την αγάπη που περιμένει, την ψυχή που θυμάται και τον ουρανό που ξεπερνά τον χρόνο. Μια ακόμη «Σταγόνα Ειρήνης».