Η Άλλη Φωνή

Το παρακάτω ποίημα γεννήθηκε μετά από μια βιωματική πρακτική που εφαρμόζω και στον εαυτό μου, όταν νιώθω πως ένα συναίσθημα εξακολουθεί να βαραίνει το σώμα μου.

Κάποιες φορές, όταν το σώμα βρίσκει ξανά χώρο να ανασάνει, η ψυχή βρίσκει τις δικές της λέξεις.

Το βαθύτερό μας παράπονο

έρχεται από λιβάδια απέραντα

που τα περάσαμε μόνοι.

Με τον αέρα σκληρό

να μαστιγώνει τα άγρια ξερόχορτα,

και εμάς, να τον λέμε δροσιά

για τα άγουρα τα πρόσωπά μας.

Διασχίσαμε όμως... την άβυσσο.

Τώρα η Φωνή

που ξεσκίζει τα σπλάχνα μας

δεν είναι λόγος να ζούμε -

είναι τρόπος Θεού να υπάρχουμε.

Μείνε χορός

μες στο σώμα σου

κι εγώ,

σου κρατάω μαντήλι με κόκκινο.

Πιο γη, πιο φωτιά από τούτα, δε γίνεται.

Τ' αύριο ήδη ξημέρωσε,

και εμείς, το χθες μας το είδαμε.

— Ευαγγελία Σερέτη

ANASANA