Να σε φοβούνται ή να σε σέβονται;

Όταν ο πόνος μεταμφιέζεται σε δύναμη

«Να σε φοβούνται ή να σε σέβονται;»

Η ερώτηση ακούγεται απλή.

Κι όμως, πριν από πολλά χρόνια, χωρίς να το καταλαβαίνω τότε, είχα ήδη αρχίσει να την απαντώ μέσα μου.

Γιατί κουβαλούσα μια φράση που άκουγα συχνά από τον πατέρα μου:

«Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται.»

Όπως συμβαίνει με πολλές φράσεις που ακούμε μικροί, κάθισε κάπου βαθιά μέσα μου και έγινε μέρος του τρόπου που έβλεπα τον κόσμο.

Χρειάστηκε χρόνος, άνθρωποι, σχέσεις, θεραπευτική εργασία και αρκετές προσωπικές συνειδητοποιήσεις για να ανακαλύψω ότι πίσω από αυτό το δίλημμα κρυβόταν ένα ακόμη βαθύτερο ερώτημα:

Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι δυνατός χωρίς να φοβίζει;

Και μπορεί να είναι ευαίσθητος χωρίς να γίνεται θύμα;

Αυτή η αποκάλυψη άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει τον τρόπο που κατανοώ τη δύναμη, τον πόνο, και τελικά την ίδια την αγάπη.

Κι όμως, πίσω από την αρχική ερώτηση κρύβονται πολλές από τις δυσκολίες που συναντάμε στις σχέσεις μας, στην οικογένεια, στην εργασία, ακόμη και στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Αν κοιτάξουμε προσεκτικά, θα δούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν επιθυμούν πραγματικά να τους φοβούνται.

Αυτό που βαθιά επιθυμούν είναι να τους σέβονται.

Να αναγνωρίζεται η αξία τους.

Να λαμβάνονται υπόψη.

Να ακούγονται.

Να έχουν χώρο.

Αλλά, πολλές φορές προσπαθούν να κερδίσουν αυτόν τον σεβασμό μέσα από τον έλεγχο, την επιβολή, τη σκληρότητα ή την απόσταση.

Όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι.

Αλλά επειδή κάποτε πόνεσαν.

Και ο πόνος που δεν βρήκε χώρο να εκφραστεί, αναζήτησε άλλους τρόπους να προστατευτεί.

Υπάρχει χώρος για πόνο;

Ο πόνος είναι ένας από τους μεγάλους δασκάλους της ζωής.

Έρχεται, μας επισκέπτεται και έχει κάτι να μας δείξει.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι πονάμε.

Το πρόβλημα αρχίζει πιο πολύ όταν κολλάμε στον πόνο.

Όταν χτίζουμε γύρω του ολόκληρη ταυτότητα.

Όταν αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι "είμαστε" ο πόνος μας.

Ή όταν αφιερώνουμε όλη μας την ενέργεια στο να μη νιώσουμε ξανά ό,τι κάποτε μας πλήγωσε. Τότε κλείνουμε την καρδιά. Σκληραίνουμε.

Απομακρυνόμαστε ή γινόμαστε υπερβολικά προσεκτικοί.

Στην πραγματικότητα, δεν προστατεύουμε τη ζωή μας.

Προστατεύουμε μια παλιά πληγή.

Στο ANASANA βλέπω συχνά ότι η θεραπεία δεν αρχίζει όταν εξηγούμε τον πόνο. Αρχίζει όταν του επιτρέπουμε να κινηθεί. Όταν βρει χώρο μέσα στο σώμα, στην ανάσα, στην έκφραση, στην παρουσία. Eργαζόμαστε βιωματικά με την κίνηση, την αναπνοή, το σώμα και τη συνειδητότητα…

Είτε ο πόνος προέρχεται από την παιδική ηλικία είτε από μια εμπειρία της περασμένης εβδομάδας, μπορούμε να του δώσουμε χώρο να κινηθεί.

Και όταν αυτό συμβεί, κάτι αλλάζει.

Η ενέργεια που ήταν δεσμευμένη στην άμυνα, στην καταπίεση ή στον έλεγχο, αρχίζει να απελευθερώνεται.

Και τότε επανασυνδεόμαστε με μια πολύτιμη πηγή της δικής μας ζωτικής ενέργειας.

Με εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που δεν είχε χαθεί ποτέ. Απλώς περίμενε να το συναντήσουμε ξανά.

Όταν η δύναμη γίνεται άμυνα

Πίσω από πολλές συμπεριφορές ελέγχου κρύβεται ένας άνθρωπος που φοβάται.

Πίσω από την ανάγκη να επιβληθεί.

Πίσω από την ανάγκη να έχει πάντα δίκιο.

Πίσω από την ανάγκη να υπερισχύσει.

Συχνά υπάρχει ένας παλιός πόνος που δεν βρήκε ποτέ χώρο να θεραπευτεί.

Έτσι η δύναμη παύει να είναι δημιουργική. Γίνεται άμυνα.

Και η άμυνα εύκολα μετατρέπεται σε έλεγχο.

Τότε ο άνθρωπος αρχίζει να ζητά φόβο ενώ στην πραγματικότητα διψά για σεβασμό.

Όταν η αγάπη γίνεται θυσία

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη. Εκείνοι που έμαθαν να σωπαίνουν.

Να προσαρμόζονται.

Να μην ενοχλούν.

Να βάζουν τους άλλους πάνω από τον εαυτό τους.

Να θυσιάζουν τα όριά τους στο όνομα της αγάπης.

Και αυτή η στάση συχνά γεννιέται από πόνο.

Από τον φόβο της απόρριψης.

Από την ανάγκη να αγαπηθούν.

Από την πεποίθηση ότι πρέπει να δίνουν συνεχώς για να αξίζουν.

Όμως η αγάπη χωρίς δύναμη δεν είναι αγάπη. Γίνεται αυτοεγκατάλειψη.

Η πληγή του αρσενικού και η πληγή του θηλυκού

Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει η ποιότητα της δράσης και η ποιότητα της υποδοχής.

Η δύναμη και η απαλότητα.

Το όριο και η σύνδεση.

Όταν η δύναμη τραυματιστεί, γίνεται έλεγχος.

Όταν η απαλότητα τραυματιστεί, γίνεται θυσία.

Η θεραπεία δεν βρίσκεται στην επικράτηση του ενός πάνω στο άλλο.

Βρίσκεται στην επανασύνδεσή τους.

Η ενθύμηση

Το αρσενικό μέσα μας δεν χρειάζεται να ταπεινωθεί.

Χρειάζεται να θεραπευτεί.

Το θηλυκό μέσα μας δεν χρειάζεται να γίνει όπλο.

Χρειάζεται να αποκατασταθεί.

Και το παιδί μέσα μας χρειάζεται να θυμηθεί:

ότι η δύναμη χωρίς αγάπη γίνεται έλεγχος,

και η αγάπη χωρίς δύναμη γίνεται θυσία.

Η θεραπεία αρχίζει όταν μπορούν να συνυπάρξουν.

Η γέφυρα

Ίσως τελικά η απάντηση να μην είναι ούτε ο φόβος ούτε η υποταγή.

Ίσως η απάντηση να είναι η ενθύμηση.

Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε κάτω από τις άμυνες.

Κάτω από τις μάσκες.

Κάτω από τον πόνο.

Εκεί όπου τα όρια είναι ιερά. Και η σύνδεση απαραίτητη.

Εκεί όπου ο σεβασμός δεν χρειάζεται φόβο για να υπάρξει.

Και η αγάπη, δεν χρειάζεται να θυσιάσει τον εαυτό της για να αποδείξει ότι είναι αγάπη.

— Ευαγγελία Σερέτη | ANASANA