Ένα ποίημα για εκείνον που χαμογελά προς τα έξω ενώ μέσα του πονά· που στρώνει τη μέρα σαν γιορτή και πλέκει φεγγάρια, ακόμη κι όταν επιμένει πως δεν είδε τ' αστέρια.

Νύχτα η μέρα, και τ' άστρο που έπεσε σινιάλο ενός άλλου καιρού που είχες πίστη η ομορφιά της καρδιάς σα λουλούδι που άνοιξε