Γύμνια του Χειμώνα

Συν-κίνηση ρίχνει τα φύλλα στη Γη -

σ' αυτή που τα δέχεται όλα.

Άμα δεν πέσουν,

δεν ξεγυμνώνονται αλήθειες μες το χειμώνα.

Ροή που έφερες τα πάνω κάτω,

με βάζεις να βλέπω τι είναι αγάπη.

Η γύμνια με πάγωνε με τη ντροπή της,

μα τώρα θα μείνω σαν ένα δέντρο -

σταθερά να τη δέχομαι μέχρι την Άνοιξη.

Κορίτσι - που έδειχνε τον ένα ώμο στον ήλιο,

γυναίκα - που αφήνεται τώρα ολόκληρη,

και ας φοβάται το κρύο.